MORZE

Wyprawa w Alpy? Rejs po Atlantyku? Zwiedzanie Wenecji? A może wypoczynek w domu? Pytamy Polaków ze Śląska, gdzie chcieliby spędzić następne wczasy.

Anna, 31 l.:
Wieś. Polska wieś, nic więcej. Takiej atmosfery, która tam się wytwarza, nie spotka się nigdzie indziej na świecie. Co roku marzę o wakacjach na wsi i zawsze to marzenie spełniam. Może nie jestem wymagająca, ale przynajmniej spełniają się moje marzenia. Ile znacie osób, które mogą powiedzieć to samo?

Kamil, 52 l.:
Ja to cały czas mam wakacje, na rencie jestem. Pojechać to mógłbym do Sopotu albo Kołobrzegu, nie byłem tam chyba ze trzydzieści lat. Za granicę to raczej nie, domator ze mnie, nie lubię się za bardzo oddalać. Poza tym znam tylko rosyjski, we Francji czy USA nie za bardzo by mi to pomogło.

Karolina i Dawid, 23 i 27 l.:
Chcielibyśmy polecieć do Stanów i przejechać samochodem ze wschodu na zachód kraju. Albo odwrotnie, to bez znaczenia. Pamiętacie te wszystkie filmy, w których bohaterowie jadą godzinami długą, pustą drogą przez pustkowie? Tego chcemy doświadczyć. Oczywiście pod warunkiem że znajdziemy w miarę tanie bilety lotnicze, no i jeśli dadzą nam wizę.

Urszula, 8 l.:
Chciałabym pojechać do Francji, bo tatuś mówi, że jak był tam dawno temu, to bardzo mu się podobało.

Maria i Tadeusz, 70 i 73 l.:
My bardzo często jeździmy na wczasy i następny rok już mamy zaplanowany. A co myśleliście, że starzy tylko w domu siedzą? Lecimy do Japonii. Czemu? Bo jeszcze tam nie byliśmy, a trzeba w życiu zobaczyć jak najwięcej. W końcu po to się żyje.

Marek, 36 l.:
Pewnie wybiorę Lazurowe Wybrzeże. Lubię wygody. To już nie ten wiek, żebym szwendał się z plecakiem po górach i grał na gitarze. Poza tym mam rodzinę, małe dzieci, nie można z nimi robić niczego ekstremalnego. Zresztą szaleństwa to już nie dla mnie. W wakacje chcę odpocząć, a nie dodatkowo się zmęczyć. Ciekawe, ile osób by się ze mną zgodziło…

Choć odpowiedzi były tak różne, wszyscy zgodzili się ze stwierdzeniem, że „wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej”.

„Surfowanie to dla mnie jedyne życie i jedyna droga dla mnie” – tak śpiewali Beach Boys, jeden z najpopularniejszych amerykańskich zespołów lat 60. Co sprawiło, że pływanie na desce podbiło serca milionów ludzi na całym świecie? Można odpowiedzieć pytaniem: a jak inaczej mogły się potoczyć losy sportu, którego podstawą jest szybkość, energia, słońce i ujeżdżanie spienionych fal? Sportu, który jest kwintesencją bajkowych Hawajów?
Na początek trochę historii. Pochodzenie surfingu nie jest do końca znane, ale przyjmuje się, że narodził się on tysiące lat temu na Wyspach Polinezji, skąd ok. IV wieku n.e. dotarł na Hawaje. Pierwsze informacje o tej ekscytującej dyscyplinie można znaleźć w zapiskach znanego morskiego podróżnika i odkrywcy Jamesa Cooka, który w 1778 roku przybył na Hawaje jako pierwszy żeglarz ze Starego Kontynentu.
Znaczącą osobą w historii tej dyscypliny był urodzony na Hawajach George Freeth. Freeth był samoukiem, który od najmłodszych lat poznawał arkana tradycyjnego surfingu. W 1907 roku przeprowadził się do Kalifornii, gdzie zapoczątkował modę na nowy, emocjonujący sport, stając się mentorem dla późniejszych mistrzów deski. Swoją pasją zaraził m.in. popularnego pisarza Jacka Londona, który pływanie na desce uczynił głównym motywem dwóch swoich książek.
Począwszy od lat 20. XX wieku surfing stawał się coraz bardziej popularnym sportem, zjednując sobie coraz większą liczbę sympatyków. Dziś jest nie tylko wspaniałą sportową rozrywką, ale również stylem życia i częścią współczesnej kultury.
Czy możecie powiedzieć sobie: jesteśmy zdecydowani, surfing to nasze przeznaczenie, królowie złotych plaż, pogromcy spienionych bałwanów – to my? W takim razie przyda się wam trening, a przed treningiem – zakupy. Co, poza dobrymi chęciami, będzie nam potrzebne, by móc w pełni cieszyć się egzotycznym sportem? Naturalnie odpowiednia deska surfingowa, która od czasów jej polinezyjskich twórców przeszła parę metamorfoz. Obecnie istnieje kilka rodzajów desek, różniących się strukturą i długością. Wybieramy właściwy w zależności od naszych umiejętności oraz od warunków panujących na wodzie. Dla początkującego surfera najlepsza będzie deska typu Longboard – Malibu, lub nieco krótsza Mini – Malibu; obie wyróżniają się stabilnością, co bardzo ułatwia naukę. Właśnie tak wyglądały deski pierwszych dwudziestowiecznych surferów. Za nabytek, w zależności od tego, ile chcemy wydać pieniędzy na nasze nowe hobby, zapłacimy od ok. 500 do nawet 2500 zł.
Zaopatrzyliśmy się już w sprzęt do pływania, stroje kąpielowe czekają w pogotowiu, pozostaje nam już tylko dostać się do jakiegoś zbiornika wodnego – najlepiej dużego zbiornika wodnego, z dużymi falami… Nie rozmarzajmy się jednak, zanim wyruszymy na podbój naprawdę dużych fal, najlepiej zacząć od własnego podwórka, bo dla nowicjuszy nasz swojski Bałtyk w zupełności wystarczy.
Jeżeli jednak już jesteśmy obyci z deską i głodni ekstremalnych wrażeń chcemy zasmakować w prawdziwym surfingu, nie pozostaje nam nic innego, jak wyruszyć do kolebki tej dyscypliny – na słoneczne Hawaje! Zdecydowani na ten krok, musimy przygotować się na długą i raczej drogą podróż. Bilety lotnicze do USA, skąd najłatwiej dostać się do Honolulu, kosztują koło 2000 zł, jeżeli zdecydujemy się na tanie linie lotnicze. Całkowity koszt przelotu w dwie strony wyniesie nas około 7000 zł, do czego oczywiście należy dodać koszty pobytu. Zbyt duże obciążenie dla domowego budżetu? Skoro nie stać nas na zaatlantycką wycieczkę, możemy wybrać się do Portugalii. Kraj ten jest jednym z dziesięciu najpopularniejszych miejsc dla surferów. A zatem – jeśli macie ochotę spróbować sił na desce i poczuć ducha Hawajów czy kalifornijskich plaż, wiecie już, co robić.

Meksyk jest postrzegany jako kraj dziki w swoim regionie. Czy sąsiad wysoko zaawansowanych Stanów Zjednoczonych naprawdę nie uległ „ucywilizowaniu”?

Obalmy pierwszy mit: Meksyk nie jest małym krajem. Taki jego obraz kreują przede wszystkim filmy pochodzące z USA, przedstawiające Meksyk jako wyjątkowo dużą wieś, pozbawioną jednak większych skupisk ludzkich. W państwie tym mieszka jednak aż 106 milionów ludzi, a zatem ponad dwa razy więcej niż w Polsce. Stolica natomiast – czyli miasto Meksyk – znana jest z tego, że pod względem gęstości zaludnienia znajduje się w czołówce wszystkich miast na świecie.

Już znając ten jeden fakt, obraz Meksyku jako zacisznej wsi, co jakiś czas niepokojonej przez kojoty, może ulec zmianie. I rzeczywiście – tamtejsze miasta, zwłaszcza tak duże jak np. Guadalajara, trudno odróżnić od miast europejskich. Ich mieszkańcy ubierają się tam samo jak my, jedzą to samo co my i mają takie same rozrywki, a obraz Meksykanina w dużym kapeluszu i z poncho zarzuconym na ramiona jest zupełnie nieadekwatny. Chyba, że mówimy o wsi…

Meksykańska wieś to miejsce, gdzie nadal kultywuje się dawne tradycje, a wśród strojów można odnaleźć kolorowe, słynne kostiumy. Nadal nie są to stereotypowe zestawy poncho + kapelusz – powodem jest fakt, że taki wizerunek Meksykanina stworzyli Amerykanie. Na wsi można jednak zaznać słynnej „dzikości” – czy to dzięki prostemu trybowi życia, czy dzięki krajobrazom nietkniętym ludzką ręką.

Meksyk „turystyczny” a Meksyk „dziki” to dwa inne kraje. W obu można spędzić udane wakacje, ale wycieczki egzotyczne mogą mieć miejsce tylko w jednym z nich. Niezależnie jednak od tego, czy wolisz na wczasach mieć spokój, czy raczej borykać się z kłodami rzucanymi pod nogi przez naturę, oferta wakacyjna Meksyku nie powinna cię rozczarować.